Home Oeratoom Materie De aarde Het heelal Evolutie De mens Het leven Meer voorspellingen
© Als je iets kopieert, wil je dan naar deze website verwijzen?
Wreedheid Een Romeinse hoofdman klaagt bij Jezus dat de natuur zo wreed is. Op hele aarde is niets dan vijandschap en nog eens vijandschap. Het ene dier is de vijand van de andere en dat gaat zo door tot aan de mens, die tenslotte nog de grootste vijand is van alle andere dingen en wezens. Zelfs zijn eigen soortgenoten ontziet de mens niet. De Romein vraagt zich af waarom God niet voor ander aards voedsel had kunnen zorgen. Ossen, paarden, koeien, ezels, geiten en schapen voeden zich bijvoorbeeld met gras. Hoe kan nu een alwijze, algoede en almachtige God plezier scheppen in het feit dat schepselen die Hij zelf geschapen heeft, elkaar voortdurend doden en opvreten? Schepping van dierenziel  De hemelse Vader geeft een heel mooi antwoord op deze vraag. Daarbij schetst Hij in het kort een proces dat wij kennen als de evolutieleer van Darwin. Bij Darwin gaat het echter uitsluitend om het lichamelijke niveau, terwijl de werkelijke evolutie de zielenpartikels van mineralen, planten en dieren betreft. De parallel is overduidelijk, maar het grote verschil is dat zielenenergieën fijnstoffelijk zijn en bovendien is de evolutie beslist geen willekeurig proces, zoals de wetenschap beweert. De ontwikkeling van een mens, de menselijke ziel beter gezegd, wordt uiterst precies door de hemelse Vader geleid. Een voorbeeld is de schepping van vogels. Stap voor stap begint dat proces met het eenvoudige organisme van een zeeanemoon, daaruit ontstaat een inktvis, de volgende stap is een vliegende vis, daarna schept God het nog weer hoger ontwikkelde leven van de duif en zeemeeuw uit het zielenleven van die voorgaande stadia. De zielendelen van de nog eenvoudigere organismen, die de anemoon en vissen tot voedsel dienden, blijven altijd deel van die hogere levensvormen. De zielenpartikels van de duif en zeemeeuw dienen weer als bouwsteen voor een nog hoger organisme en dat kan heel goed een menselijke ziel zijn. Schepping van een menselijke ziel Jakob Lorber beschrijft in deel 10, hoofdstuk 185 van het Grote Johannes Evangelie de vorming van een menselijke ziel uit de zielen van een jakhals, een adelaar en een gazelle. Het karakter van de menselijke ziel die daaruit ontstaat bespreekt hij ook en dat is zeer interessant, want die nieuwe ziel kan, als hij goed wordt opgevoed, een groot man worden. Het goedaardige van de gazelle zal zijn hart regeren, het slimme van de jakhals zijn inzicht en het krachtige van de adelaar zijn verstand, moed en zijn wil. Zijn karakter zal voornamelijk krijgslustig zijn, wat hij echter door zijn gemoed en zijn schranderheid kan matigen, waardoor hij een zeer bruikbaar mens in wat voor positie dan ook kan worden. Het hoge doel van eten en gegeten worden Uit deze voorbeelden blijkt dat het aardse leven geen wrede strijd om te overleven is, want het eten en gegeten worden in de natuur dient de ontwikkeling van menselijke zielen. Dat is het werkelijke doel van de schijnbare wreedheid in de natuur. Maar veel mensen denken en geloven dat er geen God van liefde kàn zijn, juist omdat de natuur zo`n voorbeeld van wreedheid zou zijn. De hemelse Vader legt de Romein echter uit dat alle materie van deze aarde, van de hardste steen tot aan de zeer subtiele ether, bouwstenen voor de ziel zijn. Elke ziel maakt een stoffelijk lichaam uit die zielenbouwstenen dat past bij haar geestelijke ontwikkeling. De ziel van een plant of een dier gaat naar een hogere levensfase over zodra zij daar rijp voor is. Het stoffelijke lichaam is haar dan niet meer van nut en na haar lichamelijke dood vormt zij een ander lichaam met de zielenstof van de organismen die zij heeft gedood en opgegeten. Daarin kan zij zich opwerken naar een weer hogere levensvorm met grotere verstandelijke vermogens. Dit gaat zo door tot aan de vorming van een menselijke ziel en alle stappen gaan daarbij volgens door God de Vader nauwkeurig vastgelegde ontwikkelingsfasen. Is er eenmaal een menselijke ziel gevormd, dan kan zij in haar stoffelijk lichaam hier op deze aarde aan haar geestelijke ontwikkeling beginnen. Haar doel is tot vol zelfbewustzijn te komen, tot kennis van God, liefde tot Hem en zij kan zich daarna pas weer verenigen met haar geest, haar wezenlijkheid uit God de Vader.
Evolutie tot menselijke ziel
Site Navigation
Evolutie tot menselijke ziel
Made with MAGIX
© Als je wat kopieert, wil je dan naar deze website verwijzen?
Wreedheid Een Romeinse hoofdman klaagt bij Jezus dat de natuur zo wreed is. Op hele aarde is niets dan vijandschap en nog eens vijandschap. Het ene dier is de vijand van de andere en dat gaat zo door tot aan de mens, die tenslotte nog de grootste vijand is van alle andere dingen en wezens. Zelfs zijn eigen soortgenoten ontziet de mens niet. De Romein vraagt zich af waarom God niet voor ander aards voedsel had kunnen zorgen. Ossen, paarden, koeien, ezels, geiten en schapen voeden zich bijvoorbeeld met gras. Hoe kan nu een alwijze, algoede en almachtige God plezier scheppen in het feit dat schepselen die Hij zelf geschapen heeft, elkaar voortdurend doden en opvreten? Schepping van dierenziel  De hemelse Vader geeft een heel mooi antwoord op deze vraag. Daarbij schetst Hij in het kort een proces dat wij kennen als de evolutieleer van Darwin. Bij Darwin gaat het echter uitsluitend om het lichamelijke niveau, terwijl de werkelijke evolutie de zielenpartikels van mineralen, planten en dieren betreft. De parallel is overduidelijk, maar het grote verschil is dat zielenenergieën fijnstoffelijk zijn en bovendien is de evolutie beslist geen willekeurig proces, zoals de wetenschap beweert. De ontwikkeling van een mens, de menselijke ziel beter gezegd, wordt uiterst precies door de hemelse Vader geleid. Een voorbeeld is de schepping van vogels. Stap voor stap begint dat proces met het eenvoudige organisme van een zeeanemoon, daaruit ontstaat een inktvis, de volgende stap is een vliegende vis, daarna schept God het nog weer hoger ontwikkelde leven van de duif en zeemeeuw uit het zielenleven van die voorgaande stadia. De zielendelen van de nog eenvoudigere organismen, die de anemoon en vissen tot voedsel dienden, blijven altijd deel van die hogere levensvormen. De zielenpartikels van de duif en zeemeeuw dienen weer als bouwsteen voor een nog hoger organisme en dat kan heel goed een menselijke ziel zijn. Schepping van een menselijke ziel Jakob Lorber beschrijft in deel 10, hoofdstuk 185 van het Grote Johannes Evangelie de vorming van een menselijke ziel uit de zielen van een jakhals, een adelaar en een gazelle. Het karakter van de menselijke ziel die daaruit ontstaat bespreekt hij ook en dat is zeer interessant, want die nieuwe ziel kan, als hij goed wordt opgevoed, een groot man worden. Het goedaardige van de gazelle zal zijn hart regeren, het slimme van de jakhals zijn inzicht en het krachtige van de adelaar zijn verstand, moed en zijn wil. Zijn karakter zal voornamelijk krijgslustig zijn, wat hij echter door zijn gemoed en zijn schranderheid kan matigen, waardoor hij een zeer bruikbaar mens in wat voor positie dan ook kan worden. Het hoge doel van eten en gegeten worden Uit deze voorbeelden blijkt dat het aardse leven geen wrede strijd om te overleven is, want het eten en gegeten worden in de natuur dient de ontwikkeling van menselijke zielen. Dat is het werkelijke doel van de schijnbare wreedheid in de natuur. Maar veel mensen denken en geloven dat er geen God van liefde kàn zijn, juist omdat de natuur zo`n voorbeeld van wreedheid zou zijn. De hemelse Vader legt de Romein echter uit dat alle materie van deze aarde, van de hardste steen tot aan de zeer subtiele ether, bouwstenen voor de ziel zijn. Elke ziel maakt een stoffelijk lichaam uit die zielenbouwstenen dat past bij haar geestelijke ontwikkeling. De ziel van een plant of een dier gaat naar een hogere levensfase over zodra zij daar rijp voor is. Het stoffelijke lichaam is haar dan niet meer van nut en na haar lichamelijke dood vormt zij een ander lichaam met de zielenstof van de organismen die zij heeft gedood en opgegeten. Daarin kan zij zich opwerken naar een weer hogere levensvorm met grotere verstandelijke vermogens. Dit gaat zo door tot aan de vorming van een menselijke ziel en alle stappen gaan daarbij volgens door God de Vader nauwkeurig vastgelegde ontwikkelingsfasen. Is er eenmaal een menselijke ziel gevormd, dan kan zij in haar stoffelijk lichaam hier op deze aarde aan haar geestelijke ontwikkeling beginnen. Haar doel is tot vol zelfbewustzijn te komen, tot kennis van God, liefde tot Hem en zij kan zich daarna pas weer verenigen met haar geest, haar wezenlijkheid uit God de Vader.